به جای چشمهایم

خیال چشمهای تورا تصویر می کند

نماز باران خواهم خواند

بغض ابرهای آسمانش نمی شکند

درسایه سرد خیال درشبی بی ستاره

می شود زیبادید

جرعه ای نور اما باید نوشید

تا آینه ها تصویری زیبا نقش زنند

بی تب هذیان می گویم

در بیداری کابوس می بینم

حیران و سرگردان

می چرخم و فریاد می زنم

تا رازهای نهانم عریان شوند

اینها جوانب جنون من است

واژه ها خسته و زخمی اند

زخم ها دارد چرک می کند

پس این نیروی امدادی کی می رسد

*اینو نوشتم که بگم هنوز زنده ام

*فردا تولد یه نفره که خیلی خیلی واسم عزیزه ولی نمی تونم ببینمش هم خوشحالم و هم دلتنگ

نفس که می کشم آه می شود

تمام نمی شود این کسوف طولانی

تمام دلخوشیم شب وماه می شود

مرا به خلوت حضورشان راه نمی دهند

دستم را به خطای آینه شکستن آلوده نمی کنم

جزخود شکستن چاره نیست

چشمانم را به باران

دستانم را به پوچ

قلبم اما زندانی ابدی است

نه آزاد است و نه قابل فروش

آسوده بخواب

صدایت نمی کنم که بیدار نشوی